Bibliotheek

 

In de bibliotheek van Harderwijk komt binnenkort schrijver Peter Buwalda voorlezen. Hij is de schrijver van de bestseller Bonita Avenue. Ik vind dat de bibliotheek aan een vreemde weg timmert. Literaire lezingen zijn voor een zeer beperkt publiek. Alleen een paar zonderlingen gaan daar naartoe. Je vraagt je af waarom de bieb zoiets organiseert. Als er dertig mensen bij een literaire lezing komen luisteren is het veel. Stel dat Harderijk 45.000 inwoners heeft, dan is nog niet 1 promille van de bevolking in Buwalda geïnteresseerd.

Tegelijkertijd is de bibliotheek schrikbarend duur geworden. Een jaarabonnement kost tegenwoordig 48 euro. Weinig mensen lezen 48 boeken per jaar. Ver boven de euro per boek. Je kan beter op Koninginnedag een stapel tweedehands boeken op de rommelmarkt bij elkaar zoeken.

Ik heb een maandlidmaatschap aangeschaft bij de bieb. Deze nieuwe service kost vijf euro. Kan ik één maand een stapel boeken lenen. Daarna lees ik een half jaar niet. O ja toch. Die stapel van de vrijmarkt. En ik ga naar de lezing van Buwalda en koop zijn boek. Bij elkaar gespaard door het jaarabonnement te skippen. Ik krijg er zelfs een handtekening van de schrijver bij! Ben ik nou gek? Waarschijnlijk.

Uitverkoop

 

In de eerste week van januari ging ik langs de uitverkoop. Solden, sale, koopjes, leegverkoop. Alle modewinkels van Harderwijk heb ik bezocht. Sommige shops zijn veel groter dan je op het eerste gezicht zou denken.

Wat me opviel is dat ze bijna overal hetzelfde assortiment verkopen. Niet voor niks heet dat mode. Overal dezelfde modelletjes. Uniformiteit alom. Nergens zag ik iets opvallends. Mijn handicap is dat ik mode bijna nooit leuk vind. Het kledingaanbod in de Harderwijkse uitverkoop is nogal flodderig en goedkoop. Exclusieve dingen zijn er nauwelijks. Dure dingen ook niet. Die zijn al ver voor de uitverkoop van de hand gegaan natuurlijk.

Wat me daarnaast trof zijn de tafels in de Harderwijkse modewinkels. Dit jaar is de bankschroef trend. Op diverse plekken, in meerdere winkels, staan ruwhouten werkbanken, met elementen die je los en vast kan schroeven. Ik zie het voor me. Zo'n hippe verkoopster die de vingers van de klant even tussen het blok  klemt en, terwijl  ze de duimschroeven aandraait, met dwingende stem roept: ''kopen!'' Het kan ook iets anders zijn natuurlijk wat ze roept.

Ik heb al wat geleerd in 2012: uitverkoop in Harderwijk is saai, doorsnee en gemiddeld. Alleen die bankschroeftafels zijn wel kinky.

Restaurant Iki

 

Op 16 december is de officiële opening van het Japanse restaurant Iki aan de Strandboulevard oost in Harderwijk. Het restaurant geeft een feest met sushi en lekkere hapjes. Goed dat er na jaren leegstand weer eens een restaurant start in het voormalige IJsselmeer. Lang heeft dit pand leeg gestaan. Omdat ik weet wie de eigenaar is verbaast me dat niks. Te hoge huurprijzen.

Het mooie is: naast restaurant Iki zit een nieuw Chinees restaurant. Weliswaar staat er nog Hu Bin op de gevel, maar een nieuwe Chinese familie runt de zaak na een korte verbouwing. En naast de Chinees opent over twee weken Grieks restaurant Olympia, op de plek waar Kombuis van Aaltje zat en een halve blauwe maandag brasserie La Fontaine zijn deuren opende. Na drie weken was La Fontaine al failliet. Ik hoop dat het Olympia, Iki en de onbekende Chinees beter vergaan. Aan de westkant van de Strandboulevard is sinds drie maanden Indiarestaurant Mamta open. Draait als een trein. Horeca en Harderwijk, soms gaat het prima maar vaak lijkt het vechten. Ik weet niet wat de naam Iki  betekent. Ik vermoed dat het een Japanse vechtsport is. Iki! Ippon! Die gaan het redden, ik reken op ze.

Morgan (3)

 

Morgan is weg. De orka van Harderwijk is verhuisd naar Tenerife. Zelden heeft een beest voor zo veel ophef gezorgd als onze Morgan. Alleen Knut de ijsbeer misschien en Happy Feet de verdwaalde pinguin, maar die zijn allebei dood. Morgan leeft nog, voorlopig.

´Goeiemorgan,´ begroetten de nieuwsgierigen elkaar op dinsdagochtend bij het Dolfinarium om 6 uur ´s ochtends. Een hijskraan stond klaar om de dikke orka uit zijn basin te tillen. ´Zij is geen beest, maar is een dier,´ benadrukte Dolfinariumdirecteur Marten Foppen, maar niemand begreep de nuance. Kennelijk staat een dier en trapje hoger op de evolutieladder dan een beest. Misschien bedoelde Foppen dat een beest altijd gebraden op het bord belandt en een dier niet? Morgan is een vermenselijkt dier geworden, dus die zal niet zo snel in de braadpan verdwijnen.

 ´De verhuizing kost tonnen en dat betaalt het Dolfinarium allemaal,´ riep Foppen en niemand geloofde hem. Iedereen weet dat de ontvangende dierentuin annex circuspark Loro de verhuizing betaalt. In Tenerife strijken ze de centen op van bezoekers die Morgan straks komen bewonderen. Marten Foppen wilde een sneer uitdelen naar de actievoerders die Morgan hadden willen vrijlaten in zee. Die betogers hadden geen cent. Financieel was de vrijlating dus onmogelijk.

De verhuizing van Morgan heeft een lieve cent gekost. Tientallen politiewagens, ME-busjes, politiefietsers en ander afschrikwekkend volk was op de been gebracht op inititiatief van de burgemeester Berends van Harderwijk. Een eerste uiting van de veelbesproken dierenpolitie, alleen iets anders. Berends vreesde rellen, maar alles bleef rustig. Het transport in de Elgersmavrachtwagen verliep kalm. Schiphol was er klaar voor. Het hoofdstuk Morgan kan dicht. Met flinke veel publiciteit heeft de orka afscheid genomen. Jammer. Maar het Dolfinarium heeft in de picture gestaan. Harderwijk was wereldpers. Ik hoop dat er snel een nieuwe Morgan aanspoelt in de Waddenzee.

Huis te koop

 

Een vriendin van mij wil haar huis in Harderwijk verkopen, maar het lukt niet. Al een jaar staat de woning te koop. Ze heeft het keurig geschilderd, de tuin piekfijn in orde gemaakt, de helft van het meubilair weg gegooid, maar er komt geen kijker die een bod uitbrengt. Ze heeft advertenties geplaatst op internet, in kranten, bij makelaars, in bladen, maar er reageert niemand. Toch is het doorzonhuisje betaalbaar, zeker nu ze de prijs met een kwart heeft laten zakken.

Bij mij in de straat staan drie huizen met makelaarsreclame op de gevel. Drie andere bewoners van dezelfde straat hebben hun woning terug getrokken uit de verkoop. Ze vonden geen koper. Een van de aanbieders heeft zijn pand al drie jaar te koop staan. De driehoeksborden van de onroerendgoedhandelaren geven een triest beeld. Hier is een mislukking gaande, vertellen ze. Symbool van zorgen. Sommige verkopers zijn de wanhoop nabij.

De huizenmarkt in Harderwijk zit muurvast. Misschien moeten we aan woningruil gaan doen in plaats van kopen en verkopen. Wil er iemand in mijn huis wonen?

Hortusgarage

 

Harderwijk heeft een nieuwe ondergrondse parkeergarage, de Hortusgarage. Een fraaie luchtfoto sierde de kranten. De foto toonde de heringerichte Vitringasingel met ernaast een groene cirkel. De cirkel is het glazen dak van de Hortusgarage. De omgeving is al even strak als de garage zelf. Een vormgeving waar de stad trots op mag zijn. Bij avondlicht vallen de stoeptegels op omdat er glassplinters in verwerkt zitten. Ze glinsteren als sterren.

De Hortusgarage kostte twintig miljoen euro. Wat? Twintig miljoen euro. De bewoners van de binnenstad krijgen de rekening gepresenteerd. Zij moeten vanaf volgend jaar honderden euro's extra gaan betalen voor hun parkeervergunning. Terwijl zij de enige mensen zijn die nooit gebruik gaan maken van de Hortusgarage.

Het wrange aan de moderne garage is dat er een lelijk hek staat rond het glazen dak van onbreekbaar glas. Het glas is gebroken. Onverlaten (hangjongeren) hebben in de eerste week na de feestelijke opening kans gezien de glasplaat te breken. Ze hadden niet genoeg aan de sterretjes in de stoeptegels. Ze wilden vernielen. Kapot maken. Heerlijk.

Voorlopig zal het beeldverstorende Herashekwerk wel rond het Hortusgaragedak blijven staan. Want om nou weer een miljoen uit te trekken voor een nieuw dak, dat lijkt wat te veel van het goede. Ik zou zeggen: haal dat hek toch maar weg. Daag de hangjongeren uit dat ze nog meer van de onbreekbare glasplaat vernielen en posteer intussen stiekeme camera's ter plaatse. Dan kunnen de daders worden opgepakt en kan de schade op ze worden verhaald. Liefst die hele twintig miljoen maar. Dan hoeven de binnenstadbewoners niet meer nijdig te zijn op het stadsbestuur.

Hangplek Dirk

 

Het is onrustig op vrijdagavonden bij supermarkt Dirk van den Broek in de binnenstad van Harderwijk. De ingang is door jongeren gekozen tot hangplek. Sinds de zomer is het onveilig daar. Soms met tientallen tegelijk staan jongens en meisjes er te roken, vuurwerk af te steken, flesjes kapot te gooien op straat en winkelend publiek lastig te vallen. Mensen durven de supermarkt niet meer in. Vaak staan er ook agenten bij. Die proberen goed werk te doen, maar het resultaat is omgekeerd averechts. De hangjongeren worden nog vervelender.

Waarom Dirk? Omdat de pubers in de supermarkt biertjes kunnen stelen. Of snoep en chips. De winkelfiliaalhouder heeft extra toezicht ingezet, maar die ziet niet alles. De politiemannen ook niet.

Het zal vanzelf weer overwaaien. Zulke hangplekken zijn net zo grillig als de zomermode. De ene keer is het Hortuspark hot, een halfjaar later is winkelcentrum Vondellaan de place to be. En als het helemaal niet overwaait hebben we altijd nog de tijd. Jongelui van 15 jaar worden een keer 22. Dan hebben ze andere prioriteiten. Al is zeven jaar wachten wel een beetje lang.

Lichtbak

 

Als ik Harderwijk met de auto binnenrijd over de Burgemeester de Meestersingel zie ik een rode lichtbak langs de kant van de weg, ter hoogte van Volkswagen Flevo. Een reclamekrant heeft daar iets te melden. Volgens mij gaat het om gebeurtenissen die in Harderwijk te verwachten zijn. Visserijdag misschien of Kulting of Harderrunloopwedstrijd of Harderfietsbikecross. Maar zeker weten doe ik het niet. De letters zijn zo klein dat ik nog nooit heb kunnen lezen wat er staat. Ze flitsen weg voordat ik goed en wel heb kunnen ontcijferen wat de boodschap is. Dat lijkt me niet de bedoeling van zo'n lichtkrant. Of rij ik toch te hard?

St Jansdal

 

Ziekenhuis St Jansdal hield open huis. Goed initiatief, want niet iedereen komt regelmatig in het Harderwijkse hospitaal. Gelukkig maar. Ik stond perplex hoe groot het St Jansdal is geworden. Een zeer omvangrijke vleugel wordt aan het ziekenhuis gebouwd.

Het kleine streekziekenhuisje groeit uit zijn voegen. Hoe kan dat? De doelgroep is nauwelijks gegroeid de laatste twintig jaar. Het verzorgingsgebied is toegenomen van 100.000 naar 125.000 mensen, en dan schat ik het ruim in. Niet echt reden om het ziekenhuis twee keer zo groot te maken.

Nee, we zijn zieker geworden. We gaan vaker naar het ziekenhuis dan vroeger. Voor kleine dingen melden we ons op de huisartsenpost, omdat die sneller werkt dan de eigen huisarts. En we mankeren meer. Harderwijk ligt aan het infuus. Daar hoort een megaziekenhuis bij. Best een fraai ziekenhuis wordt het, dat wel.

Waterfront (3)

 

Al 18 jaar praten ze erover. Het Waterfront. Een ambitieus, prestigieus en creatief plan. In 2011 zou de bouw beginnen van een mooie wijk met luxe waterwoningen op het industrieterrein Lelyhaven, inclusief een groot theater, een strandeiland en een prachtige gerestylede Strandboulevard zonder geparkeerde auto's. De zon gloorde aan de horizon.

Maar als ik nu de krantenberichten lees, slaat de schrik me om het hart. Vanwege de crisis op de huizenmarkt brengen de luxe waterwoningen te weinig geld op. Dure ambtenaren hebben al miljoenen uitgegeven, maar er valt weinig terug te verdienen.

En dus wordt er bezuinigd. Eerst gingen parkeergarages uit het plan. Parkeren is kennelijk niet nodig in de toekomst. Vervolgens verdwenen mooie bruggen uit de tekeningen. Even later is het theater uit het plan geschrapt. Het wondermooie HenkSchippertheater met 900 stoelen. Gesneuveld.

Alle onderdelen die niet direct geld opleveren worden naar achteren geschoven (lees: ze zijn terziele). Er blijft een ordinair en smakeloos Waterfront over. Een paar knalluxe woningen waar projectontwikkelaars rijk van worden, maar waar Harderwijk weinig aan heeft. Let op mijn woorden: het Stranddeiland wordt zeer binnenkort ook uit het plan gegumd, want het levert niks op.

Laten we alsjeblieft dat hele Waterfront stopzetten. Pas weer ter hand nemen als de woningmarkt is aangetrokken en we niet een plat eendimensionaal project hoeven uitvoeren. Want we willen eersteklas kwaliteit. Alleen met topklasse nemen we genoegen.

Visserijdagen

 

De Visserijdagen in Harderwijk zijn een groot evenement geworden. Al voor de 29ste keer gehouden, maar dit jaar groter dan anders. Vroeger had je één Visserijdag, nu twee. Vroeger was Aaltjesdag het grootste evenement van Harderwijk, nu hebben de Visserijdagen die rol overgenomen. Dat komt omdat ze authentieker zijn en leuker. Aaltjesdag is een braderie. Zeker sinds Aaltjespop er niet meer is, lijkt Aaltjesdag zijn kracht wat kwijt te zijn, terwijl de Visserijdagen telkens populairder worden. Met name de vlootschouw trekt veel mensen. De kranslegging voor verdronken vissers is een rechtstreekse link met de Harderwijkse geschiedenis. Een mooi toneelstuk (Op Hoop Van Zegen) bij de Vischpoort mag je als echte Harderwijker niet missen.

Alleen jammer dat ik het mooie Visserijdagenkrantje niet in de bus kreeg. Ik heb een ja-nee-sticker op mijn brievenbus tegen ongewenste reclame. Het fraaie Visserijkrantje is verspreid met de reclamefolders. Dat klinkt treurig. Het verdient beter, zou ik zeggen.

Morgan (2)

 

De rechter in Amsterdam heeft zijn neus in het Dolfinarium gestoken. Orka Morgan mag voorlopig niet naar een orkapark in Tenerife, maar moet in Harderwijk blijven. Precies wat ik bepleitte. Goed nieuws dus. Minder positief is dat niemand weet wat er nu moet gebeuren met Morgan. Ambtenaren gaan deskundigen aanwijzen die onafhankelijk en objectief zijn. Zij moeten adviseren hoe het verder moet. Objectieve deskundigen bestaan niet, dus dat zal een moeizaam traject worden. Of het advies is verkeerd, of de adviseurs zijn subjectief. Zowel het Dolfinarium als de actievoerders zullen hun twijfels hebben bij de adviseurs.

En intussen zit de dikgegroeide Morgan nog steeds in een te klein badje. De hoogste tijd voor uitbreiding van het Dolfinarium. Nu de aanleg van het Waterfront over een paar maanden begint, is de tijd ideaal om het Dolfinarium wat groter te maken. Aanpassen voor de toekomst. Zodat er een superbassin voor Morgan gebouwd kan worden. De actiegroep Orka Coalitie wil vast wel meebetalen aan de bouw van een groter aquarium voor het zwartwitte dier.

Morgan

 

De discussie rond orka Morgan in het Dolfinarium laait hoog op, nu het zwartwitte dier op het punt staat te verhuizen. Het Dolfinarium heeft 'onze killerwhale' beloofd aan een zeedierenpretpark in Tenerife, omdat er geen plaats meer is voor Morgan. Ze is te dik geworden. Meer dan duizend kilo weegt Morgan nu. Toen ze vorig jaar verzwakt en uitgemergeld in Harderwijk arriveerde woog ze ruim 400 kilo. Kwestie van veel vette vis eten en ze groeit als kool. Nu is het aquarium van Morgan te klein geworden voor de gezette dame. Vrijlaten in zee kan niet, vindt het Dolfinarium, want orka's zijn sociale dieren en mollige Morgan is haar familie kwijt. Vrijlaten kan best, zeggen actievoerders (bijna allemaal puisterige pubers). Ze krijgen steun uit onverdachte hoek. Er zijn dierenparkdirecteuren en wetenschappers die denken dat Morgan best vrijgelaten kan worden.

Ik zou zeggen: bouw bij het Dolfinarium een groter bassin voor Morgen en laat haar lekker in Harderwijk. Al die stress van het verhuizen is nergens goed voor. Dat beest is veel te verwend geraakt met al die vette hapjes die ze elke dag binnengegooid krijgt. Die bezwijkt aan een hartinfarct als ze weg moet.

Boekwinkel Plantage

 

Treurig nieuws: Boekhandel Plantage Hartman stopt. Weliswaar wordt de boekwinkel gekocht door iemand die ook een boekwinkel gaat uitbaten, maar feit is dat in de binnenstad van Harderwijk te weinig klandizie is voor twee boekwinkels. Winkelier Freek Leene kon het niet bolwerken. Hij verdiende te weinig en de huur van zijn winkelpand was te hoog.

Vijf jaar geleden klaagde Ronald Zuidgeest van de toenmalige boekwinkel Repro7000 al. Hij kon nauwelijks zijn hoofd boven water houden en verkocht zijn nering aan Bruna. Lezen is geen hobby van Harderwijkers. Daar zijn we te onderontwikkeld voor. Het stadsbestuur wilde in zijn bezuinigingsdrift ook de bibliotheek al weg saneren. Die bezuiniging is niet doorgegaan, maar het signaal was duidelijk. Lezen is iets elitairs in Harderwijk.

Dag Freek! Ga maar terug naar Hasselt, waar je vandaan komt. Bedankt voor je vrolijke humeur en je inspanningen om mooie boeken te presenteren. Ik heb je inzet gewaardeerd. En met mij misschien nog wel 10 Harderwijkers. Want in Harderwijk wonen best tien mensen die kunnen lezen. Denk ik althans.

Hortustuin

 

Het Hortuspark in Harderwijk is klaar. Meer dan een half jaar is er gewerkt, gegraven, gemetseld en gehakt. Het resultaat mag er zijn. Het is een prachtig park geworden in de binnenstad, met een muur bij de stadsbeek, een podium en een nieuw terras. Komt de eeuwenoude kloostermuur, die bijna door niemand als zodanig werd herkend, een beetje uit de verf, nu er een informatiebord bij is geplaatst met uitleg over de geschiedenis. Op het terras zit haast niemand, omdat de meeste mensen het nieuwe terras nog niet kennen. Ik heb er al een paar keer in mn eentje koffie gedronken. Hortusparkkoffie.

Lekker breien

 

Tegenwoordig mag het gewoon. Lekker breien. De benen van Thomas Houseago op de rotonde in Harderwijk zitten heerlijk verpakt in een gebreide broek zonder dat iemand er moeilijk over doet. De bomen bij het NS-station heb ik ingebreid met een breibroekjes, zonder dat iemand klaagt. Het visserweduwvrouwtje op de Havendijk heeft sinds een paar weken een gebreid mutsje op. Breien mag, breien is leuk. Breien is hip. Ik brei me suf. Doe je mee?

 

 

Weekmarkt

 

Elke zaterdagochtend hamster ik groenten op de weekmarkt. Soms koop ik een vis, als de visboeren iets bijzonders in de aanbieding hebben. Krabben, zeeduivels, poon. De weekmarkt is sinds twee maanden veranderd. Gekrompen. Waar vroeger de Smeepoortenbrink en het Kloosterplein vol stonden met kramen, is alles nu geconcentreerd op het Kloosterplein. Want er zijn beduidend minder markthandelaren dan vroeger. Er is nog maar één aanbieder van stoffen, waar er vroeger minstens vier stonden. Minder noten, minder Vietnamese loempia's, minder gereedschappen, minder kussens, minder eieren.

De marktmeester nam een moedig besluit. Alle kramen weg van de Smeepoortenbrink. De ruziënde visboeren zijn ver van elkaar af gezet. Bloemen fleuren de vernieuwde markt aan alle kanten op. De markt herleeft als een wielrenner met een dosis epo. De sfeer is goed, de drukte navenant. Ik koop asperges, en schorseneren, rabarber, aardperen, Turkse paprika's en bakken aardbeien. Altijd veel te veel. Want daar is niks aan veranderd. De marktkooplieden smeren je nog altijd grote voorraden aan. Alsof iedereen zes hongerige kindertjes moet voeden. Of drie buren te onderhouden heeft. Of elke week een buurtbarbecue organiseert. Daar zeg ik iets. Doet u maar acht braadworstjes. Per 15 zijn ze goedkoper? Okee, vooruit dan. Omdat de zon schijnt.

Kulting

 

Het is een woord dat nadreunt: Kaalslag. Niet direct een samenvatting van de evenementen Kulting, Hanzefestival , Nachtbrakers en Week voor de Amateurkunsten in Harderwijk. De drie festiviteiten waren zeer geslaagd dit jaar. Ik snap waarom Dim van Rhee het Hanzefestival in hetzefde weekend als Kulting wil hebben. De Duitse gasten die op het Hanzefestival waren afgekomen, keken hun ogen uit naar de vele culturele optredens van Kulting, de Week voor de Amateurkunsten en de Nachtbrakers. De evenementen vulden elkaar goed aan. Gezellig stadje, Harderwijk.

De Kultingprijs werd gewonnen door Popschool Harderwijk. Op de Vischmarkt stonden scholieren van het Christelijk College Nassau Veluwe popmuziek te spelen alsof ze al jaren ervaring hebben. Geleerd bij de Popschool Harderwijk.  Prachtig. Een terechte winnaar van de Kultingprijs.

Allemaal tof. Maar toch is Kaalslag het woord dat het langst blijft hangen als ik terugdenk aan Kulting, Hanzefestival, Nachtbrakers en Week voor de Amateurkunsten. Het was oud-wethouder Henk Eisenga die het woord zei, tijdens de opening van Kulting op donderdagavond in Hotel Baars. ,,Je hebt bezuinigen en je hebt Kaalslag,'' zei de voormalige cultuurwethouder. ,,De gemeente Harderwijk is bezig met een Kaalslag op cultuur. Dit is geen bezuinigen meer. Dit is Kaalslag. Ik begrijp het niet.''

En zo is het maar net. Henk Eisenga is een man die meer hart heeft voor cultuur dan cultuurwethouder Laurens de Kleine, die met de hakbijl een kaalslag entameert. Kaalslag. Het woord galmt nog na. De medewerkers van de bibliotheek haalden in één weekend 1.900 handtekeningen op tegen de voorgenomen bezuinigingen van de gemeente.  Geen wonder. Kaalslag is dodelijk demotiverend. Harderwijk onwaardig.

Ambtenaren weg

 

Harderwijk moet bezuinigen. Vooral de cultuursector wordt ingekrompen. Cultuur is niet waardevol, vindt het stadsbestuur. De bibliotheek krijgt veel minder geld, terwijl het lidmaatschap nu al te hoog is (43 euro per jaar). De muziekschool krijgt een dreun. Stadsmuseum raakt eenderde van zn budget kwijt. Catharinakapel kan straks alleen nog maar amateurgezelschappen boeken. De Hortus moet dicht.

Maar de gemeente Harderwijk bezuinigt ook op ambtenaren. Dat is het excuus: op cultuur bezuinigen mag, want er worden ook ambtenaren ontslagen. Een raar argument. Vooral als je de situatie eens nader bekijkt.

Dertig van de 390 ambtenaren krijgen binnenkort ontslag. De gemeente Harderwijk heeft momenteel 390 ambtenaren op 43.000 inwoners. Dat is 1 ambtenaar op 110 inwoners. Tien jaar geleden had Harderwijk 300 ambtenaren op 39.000 inwoners. Dat is 1 ambtenaar op 130 mensen. Waarom is het cijfer van 130 inwoners per ambtenaar tien jaar geleden redelijk en nu niet meer? Als je het cijfer van 130 hanteert, dan kom je op een totaal aantal benodigde ambtenaren in Harderwijk van 331. Conclusie: het ambtenarenkorps is te groot. Er kunnen 59 ambtenaren naar huis in plaats van dertig. Als de blijvende ambtenaren gewoon op vrijdagmiddag gaan werken in plaats van, zoals normaal, naar huis te gaan, is de extra krimp al terugverdiend. Heel de bezuinigingsslag op de cultuursector is dan overbodig.

Zeepad

 

Het langste fietspad van Harderwijk is het Zeepad. Precies nu het mooi weer is ligt het Zeepad open gebroken. Dat is onhandig. Toeristen vragen verbaasd waarom het Zeepad juist tijdens fietsweer op de schop moet. Ik denk dat daar hogere wiskunde aan te pas is gekomen.

De hele winter heeft het fietspad langs het Westeinde open gelegen. Fietsers van Stadsweiden en Drielanden moesten toen over het Zeepad naar de binnenstad. De verbouwing aan het Westeinde ging zeldzaam langzaam. Niemand begreep het lijzige tempo, want er werd niet of nauwelijks gewerkt.

Nu zal dat ook zo traag gaan met het Zeepad. Trijtertreuzelen heet dat. Tot ver na de zomer blijft het pad opengebroken liggen. Je vraagt je af wie de regie voert. Niet een bedrijf dat afgerekend wordt op snelheid. Maar gelukkig is fietsen op het Zeepad nog mogelijk, ondanks het ontbrekende asfalt. Wel een mountainbike meenemen, of een fiets met dikke banden. Overdag dan. Want 's nachts is het levensgevaarlijk met al die kiezels en kuilen. Zeker als je een paar prosecco's hebt gedronken. Of nee, deze zomer is cava hipper. Voor bij de picknick aan de waterkant in Stadsweiden. Naast het Zeepad.

Cai Harderwijk

 

Was ik zaterdag te gast bij de Cai Harderwijk die open huis hield. Flitsend nieuw gebouw, ontworpen door de jongste bouwontwerper (architect schijnt een beschermde titel te zijn) van Harderwijk: Ton Pors. Strak en snel, zowel van binnen en van buiten. Het personeel liep trots rond en schudde handen. Ons kent ons. Iedereen kende iedereen, hapje links babbeltje rechts, je kent dat wel. Van die gezellige bijeenkomsten voor insiders, tamelijk saai voor buitenstaanders.

Ik moest denken aan vroeger en had heimwee naar de tijd dat de Cai Harderwijk nog een gesloten bunker was. Maar als je eenmaal binnenkwam dan werd je geholpen totdat alle problemen uit de wereld waren in dat donkere geheimzinnige gebouw. Toen liep daar nog directeur Jaap Mook, een man die rondkeek alsof hij nooit het wiel ging uitvinden, maar intussen toch voorop liep in Nederland. Gladde praatjes kende Mook niet. Maar wel supergoeie aanbiedingen. Waar de hele regio werd overgenomen door UPC, hield Mook de Cai Harderwijk overeind. Tot grote opluchting van alle Harderwijkers. Mook introduceerde glasvezel. Harderwijk had het beste, uitgebreidste en goedkoopste zenderaanbod van Nederland. Jaren geleden.

Soms verlang ik naar meneer Mook. Of nee, naar het grootste en goedkoopste zender- en kabelaanbod van Nederland. Zou dat nog kunnen, met zo'n superkoel nieuw gebouw?

Jan Klein

 

Jan Klein kreeg de erepenning van de gemeente Harderwijk. Ik moet vaak smakelijk lachen om Jan Klein. Dat komt omdat hij zelf altijd zo breed lacht. Jan kan verschrikkelijk kankeren en enorm zeuren, maar een halve minuut later bedenkt hij altijd weer een grap. Dan lacht hij aanstekelijk en klaart zijn humeur op. Hij zwiert zijn hele omgeving in een vrolijke stemming.

Mensen als Jan Klein zijn goud waard. Lang geleden richtte Jan D66 op in Gelderland. Hij was wethouder in Harderwijk. Zijn naam staat op een gevelsteen in de Kleine Marktstraat omdat hij een functie bekleedde bij woningstichting CWS.

De erepenning die Jan Klein kreeg is er eentje van brons. Daar heeft Jan hoogstpersoonlijk voor zorg gedragen. De twee voorgangers van Jan die een gemeentelijke erepenning kregen, ontvingen een plak van goud. Jan vond dat belachelijk. Veel te duur. Hij spande zich in om de erepenning van Harderwijk nooit meer in goud uit te geven. Zo werd besloten en vastgelegd voor het nageslacht. En dus krijgt Jan een bronzen penning. Net goed. Koekje van eigen deeg. Daar kan Jan hartelijk om lachen. Denk ik. Proficiat met je bronzen plak Jan!

Haven van Harderwijk

 

 Café De Haven van Harderwijk is afgebroken. Slopers hebben het restaurant van de aardbodem geveegd. Het warmste zomerterras van Harderwijk is ter ziele. Zonde.

Sinds enige tijd is de gemeente Harderwijk eigenaar van het restaurantje aan de haven. Omdat de gemeente het niet eens kon worden met de uitbaters over een pachtsom voor de komende twee jaar moest het restaurant worden vernietigd. Vermorzeld onder de trots van een wethouder.

Ik vind dat kapitaalvernietiging. Geld wegsmijten. Een gemiste kans bovendien. Nu gaapt daar twee jaar lang een gat. Al had de gemeente voor een symbolisch bedrag van 1 euro de boel verpacht, dan was er nog twee jaar een prettig terras geweest op de plaats waar in de zomer als laatste de zon ondergaat. Waar de meeuwen het langst vliegen. Waar ik mn lief gekust heb. Waar ik met mn baas gegeten heb. Waar ik Salsa heb gedanst. Waar ik het slechtstbezochte concert in de Harderwijker geschiedenis heb bezocht (3 bezoekers). Keesje aan de Wal, Lucas Seijerlin, Marcel, Arnon Grunberg met zn geit, Groot Harderwijks DimvanRheeDictee der Nederlandse taal, allemaal in de grijpers van het sloopbedrijf verdwenen. Herinneringen aan Harderwijk, die nooit meer terug komen. Kon dat niet twee jaar worden uitgesteld?

Tractor

 

Op de Selhorstweg in Harderwijk zag ik een opmerkelijk verkeersbord. Een rond verbodsbod met een zwarte tractor. Verboden voor tractoren. Waarom staat dat bord daar opeens? Zijn er de laatste tijd opmerkelijk veel boeren die met hun tractor bij Albert Heijn gaan boodschappen doen? En heeft een plaatselijk ambtenaar daar last van?

Na het zien van het trekkerbord zie ik pas hoeveel tractoren er eigenlijk rondrijden in Harderwijk. Normaal zijn ze me nooit zo opgevallen, maar nu zie ik ze overal. Ze trekkeren de aandacht. Op de Strandboulevard ontdek ik tractoren, bij de Lelyhaven bespeur ik landbouwvoertuigen, en zelfs in de Selhorstweg zie ik ze rijden, ondanks het verbodsbord.

Is de invloed van Boer Zoekt Vrouw zo groot? 

Allure

 

Het vroegere restaurant Zeezicht aan de Strandboulevard in Harderwijk heet al bijna twee jaar Allure. Ik vind dat een stomme naam. Het went niet. Alleen etablissementen zonder klasse bedenken zo´n naam. Als je allure van jezelf hebt, heb je zo´n titel niet nodig op je gevel. Je gaat je restaurant ook niet ´Lekkere hap´ noemen, of ´Smakelijk eten´. Allure was een slechte keuze van eigenaar Cor Verbeek, die restaurant Zeezicht overigens best leuk verbouwd heeft en er een fijne zaak van heeft gemaakt.

Sinds kort is Allure aan het verbouwen. Er komen acht hotelkamers boven het café. Dat is een prima initiatief, want in Harderwijk is te weinig concurrentie op het gebied van hotelkamers. Van der Valk ligt te ver buiten de stad en daarnaast zijn er Baars, Klomp en Monopole, waarvan alleen Baars altijd open is. Goeie zaak dat er een hotel bij komt. Misschien kan eigenaar Verbeek de opening van zijn hotel aangrijpen om een nieuwe naam aan zijn horecabedrijf te geven. Eentje met wat meer allure. Ik heb een aardige suggestie: wat te denken van Zeezicht? Al eeuwenlang een begrip in Harderwijk.

Asbest

 

De sloop van asbestfabriek Asbestona in het Waterfront schiet maar niet op. Eigenaar Henk van den Berg (die van het kartcentrum) heeft ruzie over geld met slopersbedrijf Beelen. De gemeente Harderwijk speelt een partijtje mee in de meningsverschillen.

Het doet me denken aan een akefietje van jaren geleden. Tegen de buitenkant van de Vischpoort stond een karakteristiek pandje. Eigenaar Henk van den Berg wilde het slopen, maar het stadsbestuur gaf geen toestemming. Van den Berg trok aan het langste eind. Op een nacht was hij voor zaken in Duitsland. Geheel toevallig stortte in deze nacht het betwiste pandje naast de Vischpoort in. Van den Berg wist van niks. Met hotelbonnen kon hij bij de rechter aantonen dat hij in Duitsland zat.

Dezelfde truc zou bij Asbestona ook wel effectief zijn. Weekendje op zakenreis en weg asbestpand. Maar zo eenvoudig zal het dit keer niet gaan, ben ik bang. Die ongezonde fabriek gaat de stad Harderwijk nog ongezond veel geld kosten.

Webcams in Harderwijk

 

Er verschijnen steeds meer camera's in Harderwijk. Al jaren hangen er camera's bij banken en geldautomaten. Ook al een paar jaar hangen er camera's in de Bruggestraat en de Vijhestraat die het uitgaansleven bekijken. Al een paar jaar wordt het ijsbaantje rond Kerst op de Grote Markt met camera's gevolgd en uitgezonden op de televisie. Sinds kort hangen er webcams op het aquaduct naar Flevoland. Je ziet de auto's onder het aquaduct rijden. Achter je computer kan je de camera's zelfs bedienen. Ik zie mijn vriend uit Zeewolde daar voorbij komen als hij bij me is geweest.

Nu staat er ook een camera op het stadhuis die over de haven kijkt. De beelden zijn te volgen op de nieuwe Harderwijkse tv-zender HK13. Iedereen die bij Silo6 naar binnen stapt wordt in de gaten gehouden.

Het moet niet veel gekker worden in Harderwijk. We zijn toch niet in stasiland? Straks hangen ze nog een webcam in mn slaapkamer.  Dan kom ik mijn bed niet meer uit en blijf ik voor altijd onder de dekens.

Orka (2)

 

Orka Morgan is al meer dan een half jaar in het Dolfinarium in Harderwijk. We horen de laatste tijd niet veel meer over het prachtige dier. Hij, of liever gezegd zij, is al meer dan 500 kilo zwaar. Het gaat haar goed, want toen ze in juni 2010 werd gevonden in de Waddenzee woog ze 432 kilo en had ze een lintworm. Ze eet elke dag 25 kilo vis. Er zijn speciale websites over orka Morgan op hyves, freemorgan, orkamorgan.nl en nog meer. Maar het Dolfinarium is een beetje stil over het mooie beest. Want Morgan mag eigenlijk niet blijven, hoewel ze een goudmijn is. Bezoekers willen niks liever dan Morgan zien. Het Dolfinarium zou te klein zijn voor het glanzende dier, daarom moet ze weg.

Daar ligt een kans. Die kans heet Waterfront. Voor de kust van Harderwijk gaat over een paar jaar in het Wolderwijd een strandeiland opgespoten worden. Waarom kan daar niet een flink stuk Dolfinariumland bij worden opgespoten, zodat er voor Morgan een passend verblijf kan worden gebouwd? Met ruimte voor een tweede orka wellicht. Er spoelt echt nog wel een keer een verzwakte orka aan. In de jaren zeventig had het Dolfinarium op een dag zes orka's tegelijk. Die moesten allemaal weg wegens ruimtegebrek. Ruimtegebrek kan maar één keer worden opgelost. Namelijk nu. Het Waterfront is nog niet aangelegd. De plannen kunnen nog veranderd worden. Een gouden kans voor ons zeerdierenpark. Morgan redt het toch niet meer in de vrije natuur, daarvoor is ze al veel te veel gedomesticeerd. Je moet groots denken om iets te bereiken. Zou Harderwijk dat kunnen?

Groene straatlantaarns

 

Langs het fietspad aan de Leuvenumseweg, even buiten Harderwijk richting Apeldoorn, staan tegenwoordig groene straatlantaarns. Wie richting Sonnevanck fietst is omgeven door een groene halo. Een groen avondlandschap, dat vooral bij mist en ijsnevel wat onwennig aandoet. Wat de mores is achter groene straatlantaarns is mij niet duidelijk. Twintig jaar ken ik nu het oranje lantaarnpalenlichtschijnsel. Het oranje lichtl zou rustgevend zijn, werd destijds bij de introductie verteld. Dat klopt wel denk ik. Maar groen?

Ook de Buitenbrinkweg in Ermelo heeft sinds kort groene straatlantaarns. Dus Harderwijk is niet uniek. Groen licht komt in de natuur ook voor. Het heet aurora borealis, oftewel 'noorderlicht'. Groen licht is vriendelijker dan rood licht, dat gevaar roept. Groen betekent doorrijden. Groen is vriendelijk. Groen is optimistisch. Maar het blijft toch een beetje vreemd. Ik heb het gevoel dat er elk moment een groen mannetje uit de bosjes kan springen.

Ton Schouten

 

Nu ik toch bezig ben over afscheidnemende ambtenaren ga ik maar meteen door. Ton Schouten gaat weg bij de gemeente. Op 14 december krijgtie een superkleine afscheidsreceptie. U weet het misschien niet, maar Ton Schouten is de gemeentesecretaris. De hoogste ambtenaar van Harderwijk, zeg maar. De baas van alle ambtenaren. Hij zit ook in het bestuur van Kulting. Of in elk geval bij Kulting bouwt hij elk jaar de kramen op. Of hij zet de hekken neer. En piketpalen. Zoiets. Een hartstikke handige hekkenzetter, Ton.

Ton Schouten gaat weg bij de gemeente Harderwijk omdat hij niet meer met wethouder Rob Daamen door een deur kan. De samenwerking is onhoudbaar, dus neemt Ton afscheid. Ton is namelijk verliefd geworden op de vrouw van Rob Daamen. Kan gebeuren. Ik ken de vrouw van Rob Daamen niet zo goed. Ton is een ladykiller. Stoer dat hij afscheid neemt. De eer aan zichzelf houdt. De George Cloony van Harderwijk. Of krijgtie dan te veel eer? Sommige mensen kunnen zn bloed wel drinken. Ik hou het erop dat ik Ton best een aardige man vind. Van mij magie die hekken blijven neerzetten, volgend jaar bij Kulting. Graag.

Govert van der Boom

 

Voor de tweede keer schrijf ik een column over Govert van der Boom. Op verzoek. Een lezer vroeg me iets te schrijven over Govert. Gudrun, schrijf eens dit, Gudrun schrijf eens dat. Okee, ik doe het gewoon. De eerste column ging verloren. Dat komt omdat deze website is veranderd en ik er niet mee overweg kan. Nieuwe poging.

Eerst eens iets opzoeken over Govert. Ik vind een artikeltje op website van de gemeente Harderwijk. Een heel summier stukje. Kort en droog. Govert was 33 jaar voorlichter bij de gemeente Harderwijk, staat er. En hij is met de FPU. Dat is een soort ambtenaren-VUT.

Meer niet. Hetzelfde artikeltje is op andere websites gekopieerd. Allemaal even kort. Korter dan kort.

Dat wordt makkelijk scoren voor mij. Govert van der Boom is het wandelend reclamebord voor Harderwijk. Hij bedacht ooit Aaltjesdag. Gooi een dubbeltje in Govert en er komt voor honderd euro informatie uit die man. Alles over Harderwijk en alles voor Harderwijk.  Vraag hem iets over Harderwijk en hij ontvouwt een encyclopedische keur aan wetenswaardigheden, het een nog wervender dan het ander. Als je Govert mag geloven is Harderwijk geplaveid met gouden straten. Govert maakt van Harderwijk een sprookjesstad.

Die man verdient een standbeeld, betaald door de stad Harderwijk. En niet zo'n klein lullig ministukje op de website van de gemeente. Wat een beroerde werkgever! Hulde, driemaal hulde voor Govert.

TomTomviaduct

 

De nieuwe weg langs Harderwijk naar Flevoland is een plaatje geworden. Snel klaar en goed breed. De files zijn bijna opgelost. Nog een enkele keer staat er een rij auto´s, als het Dolfinarium overvol raakt. Dan wachten de files op de A28. Maar voor de rest is de weg super.

Totdat ik een feestje geef. Dan hoor ik commentaar van vrienden die van buiten de stad komen. De zwoele mevrouw van TomTom kent onze nieuwe weg niet. De navigatiedame stuurt de mensen naar Flevoland. Op het moment dat ze Harderwijk in moeten draaien, roept de TomTom: ´sla links af´. Maar dan zitten ze net bovenop de ongelijkvloerse kruising. En dus moeten ze eerst de polder in, omdraaien en terugrijden.

TomTomviaducten in Harderwijk. Stad zonder grenzen.

OV Chipkaart

 

Door onvoorziene omstandigheden kwam ik in Bergen op Zoom. Ik pakte daar de trein naar Harderwijk. Een rit van een kleine drie uur, voordat ik thuis was. Maar het ging vlot, keurig overstappen, nergens vertragingen. De treinrit was één grote reclamespot voor het openbaar vervoer. Laat dat nu net heel slecht in het nieuws zijn door de OV chipkaart. Het wanding is niet te doen. Ik heb er buikpijnervaringen mee. Steeds wordt er te veel van mijn reistegoed afgeboekt. Tevoren kijk ik op internet hoeveel een rit kost en dan blijkt er 5 euro extra afgeboekt. Soms meer zelfs. Dus in Bergen op Zoom kocht ik een ouderwets treinticket. 22,10 euro. Het kan nog. De conducteur keek er vreemd van op, maar ze knipte mn kaartje alsof ze een fossiel betastte. Zo lang dit antieke ticket bestaat, ga ik niet meer met de chipkaart reizen. En naar Amsterdam of Rotterdam, waar de tram en metro slechts OV-kaarten accepteren, ga ik niet meer. Of ik reis er zwart. Onding.

Stadsmuur

 

Restaurateurs zijn vlakbij de Vischpoort begonnen met de opknap van de stadsmuur van Harderwijk. Heel goed. De stadsmuur is een belangrijke reden waarom Harderwijk zo'n aantrekkelijke stad is. Omdat er zo veel stukken van de stadsmuur bewaard zijn gebleven, ziet Harderwijk er authentiek uit. Mijn idee met de muur heb ik al vaker geuit, maar er zijn te weinig mensen die de gedachte serieus nemen. Daarom roep ik nog maar een keer. Een profeet in eigen land wordt nooit geloofd.

Ik vind dat de stadsmuur in zijn geheel weer opgebouwd moet worden. De stenen van de thans bestaand delen van de stadsmuur zijn van verschillende data. Er zitten oude en nieuwe stenen in. Geen mens zal het erg vinden als de ontbrekende stukken stadsmuur terug worden opgebouwd. Volledig authentiek kan je de stadsmuur al lang niet meer noemen, na de verschillende restauraties en vernieuwingen.

In Kampen hebben ze een tijdje terug een stuk verloren stadsmuur terug herbouwd. Waarom kunnen wij dat niet in Harderwijk? Als de muur weer compleet de oude stad omsluit gaan de toeristen massaal komen. Dan worden we het Carcassonne van het noorden.

 

De Sypel

 

Zwembad De Sype in Harderwijk heeft sinds kort een mascotte. Het is een pinguin en hij heet Siepie. KnuffelSiepies hangen aan het plafond in de entreehal, pinguinmokken staan te koop bij de kassa. Kinderen vinden Siepie leuk. Handige commerciële zet, want voor een zwembad is het helemaal niet makkelijk om financieel het hoofd boven water te houden.

Maar waarom kiest De Sypel voor een pinguin? Harderwijk is toch een dolfijnenstad? Dat doet me denken aan orka Morgan. Hoe zou het met haar zijn? Het is nogal stil rond Morgan. De laatste keer dat ik iets las over Morgan was ze 150 kilo aangekomen. Ze eet 30 kilo vis per dag en ze had een lintworm. Of er causaal verband is tussen die lintworm en die dertig kilo vissen weet ik niet. Bezoekers kunnen Morgan elke middag een paar uurtjes bekijken. Maar deze nieuwtjes zijn een maand oud. Hoe zou het nu met haar zijn? Waarom horen we zo weinig over Morgan?

Misschien had zwembad De Sypel beter een orka gekozen als mascotte. Of wellicht kan dat alsnog. Die pinguin Siepie kent nog bijna niemand. Een orka is snel genoeg geïntroduceerd. Het knuffelgehalte van orka's is minstens zo goed als dat van een pinguin, lijkt me. Orka Siepie. Past er nog wel bij.

Robbert van der Horst

 

Op Lowlands zie je altijd plaatsgenoten. Nu zag ik daar een acht meter hoog rond gebouw van strobalen, gemaakt door Robbert van der Horst. Een kunstenaar. Die woont weliswaar in Ermelo, maar hij is toch bijna een Harderwijker. Volgens mij heeft hij een tijdlang in kunstcommissie van de gemeente Harderwijk gezeten.

In dat strobalengebouw was een stiltecentrum. Het krantje op Lowlands noemde het een stroase. Een plek om even rust te hebben tussen alle muziek en mensenmassa's en walmende megasigaretten. HusHHusH heette de strobalensilo. Buiten was lawaai, binnen was het tamelijk stil. Toen ik het gebouw zag dacht ik trots: dat heeft een plaatsgenoot van mij gemaakt. Stom eigenlijk. Zo chauvinistisch. Toen ik er in lag (bezoekers werden op een soort bed gelegd dat zichzelf opblies) rook ik stro en dacht ik aan Harderwijk. Moet ik daarvoor helemaal naar Lowlands? dacht ik. Toch bedankt Robbert. Ik was trots.

Henk Molenaar

 

Henk Molenaar is 65 jaar geworden en hij krijgt een erespeld van de gemeente Harderwijk. Terecht. Wat die man allemaal voor Harderwijk betekend heeft, is ongelofelijk. Hij verherbouwde de Vanghentoren van een laag ruïneus schuurtje tot een hoge fraaie toren, hij stond aan de oprichting van Kulting, hij leidde jarenlang de stadsrondleidingsdiensten, hij geeft plaatselijke kunstenaars ruimte om te exposeren. En hij is altijd vriendelijk.

Toen Henk een paar jaar geleden met Henk Roozeboom in een bouwval aan de Heeraaltzstraat aan het restaureren was, deed hij iets wat niet bij hem paste. Hij mopperde en klaagde over een ander mens: buurman Jan Besselsen die in zijn tuin een onbeschrijfelijke verzameling rommel had liggen. Henk lamenteerde dat de tuin van Jan te gevaarlijk was voor de binnenstad. En tegelijk dat hij mopperde, kwam er een ander gevoel in hem boven. Hij vertelde iets leuks over Jan, een aardige anecdote, iets vriendelijks. Want Henk zeurt niet graag. Hij is liever een goeie man.

Jammer dat de andere Henk deze erespeld niet meemaakt. Eigenlijk hadden allebei de Henken wel zo'n lintje mogen krijgen. Maar Henk Molenaar heeft de speld verdiend. Moet-ie als tegenprestatie eigenlijk nog minimaal een paar jaar de Vanghentoren openhouden in de weekends met exposities.

Harderwijker koffie

 

In de Luttekepoortstraat is een nieuwe koffie- en theespeciaalzaak geopend, nadat de vorige toch geruime tijd gesloten is geweest. Zaterdag deelde De Maalmolen koffie met koekjes uit aan winkelend publiek. Fijn, zo'n winkel. Kleine ondernemers maken de binnenstad aantrekkelijk. Bonbonsen verkopen ze er, koffieliqueuren, servies en natuurlijk supergoeie koffieapparaten. Ik dronk een beker pittige koffie. Speciale Harderwijk-melange, vertelde de uitbaatster. Smaakte prima. En goed voor de stoelgang.

Nu is koffie in het algemeen een bekend middel voor een vlotte poep. Neem bij het ontbijt een paar bakken en geheid dat je naar de wc moet. Maar de Harderwijk-melange van De Maalmolen is extra. Want een vriend van me kwam dezelfde middag vertellen dat hij koffie had gedronken in de Luttekepoortstraat en vervolgens als een speer naar huis moest fietsen. Het staat nog net niet op de gevel van de nieuwe winkel, maar het zou zomaar kunnen: De Maalmolen, uw garantie tegen obstipatie. Onthouden. Volgende eer een pak Harderwijk-melange mee op vakantie. 

Bondscoach naar huis, weg met dat geknal

De finale van het WK voetbal keek ik bij een vriendin in de binnenstad van Harderwijk. Het Nederlands elftal voetbalde slecht. Frustratievoetbal  met onnodig gewelddadig trappen naar de tegenstanders. Dat er bij het Spaanse team geen zwaargewonden vielen mag een wonder heten. Terecht werd Oranje uitgeschakeld. Zelfs Robben was middelmatig. Het was Sneijder tegen elf Spanjaarden. Nou mag Wesley een wonderkind zijn, maar dit was zelfs voor hem te zwaar.
Halverwege de wedstrijd gebeurde er iets raars.  Er waren nog nul doelpunten gevallen, maar toch meende één binnenstadbewoner dat het tijd was voor knalvuurwerk. Het hield niet meer op. De vuurwerkman was net zo erg de weg kwijt als de spelers van Oranje en de Engelse scheidsrechter. Toen het Spaanse doelpunt in de touwen lag, hield de Harderwijker vuurwerkfanaat niet op. Het knalde maar door. Feestje van een gestoorde gek.
Oranje is toe aan een andere bondscoach. Een trainer die het mooie Nederlandse voetbal terugbrengt. Van Marwijk naar huis, Van Bommel ontslaan, alle andere enkelbrekers uit het Nederlands elftal. En Harderwijk is toe aan mensen die op het juiste moment vuurwerk afsteken. Maar dit terzijde.

Orka

 

Er zwemt weer een orka in het Dolfinarium in Harderwijk. Ze is opgevist in de Waddenzee. Dodelijk vermoeid was ze en verdwaald. Het Dolfinarium noemt haar Morgan. Beetje een vreemde naam voor een vrouwtje.

Het is lang geleden dat er een orka tuimelde in Harderwijk. In de jaren tachtig had het Dolfinarium de orka Gudrun. Zij was de grote publiekslieveling. Ze maakte wilde sprongen in de koepel. Gudrun bracht geluk. Ze had een goeie naam.

Vanwege ruimtegebrek moest de orka weg. Gudrun verhuisde naar een zeedierenpark in Amerika, waar ze een paar jaar later doodging na een bevalling.

Sinds Gudrun vertrok ging het slechter met het Dolfinarium. De bezoekersaantallen vielen terug. Pas nadat de zoutwaterlagune en de roggen kwamen schijnt de zon weer.

Zullen we Morgan maar gewoon houden in Harderwijk? Als ze aangesterkt is bouwen we een nieuwe zoutwaterlagune waar ze in mag zwemmen. Een hele ruime, zodat ze groot kan groeien. Wanneer er over een paar jaar een bijna dood mannetje aanspoelt in de Waddenzee stoppen we hem bij Morgan in de lagune. En het Dolfinarium leefde nog lang en gelukkig.

Reclamedrukwerk

 

Een sticker op mijn brievenbus zegt: NEE reclamdrukwerk, JA huis-aan-huisbladen. Sinds deze lelijke plakker op mijn deur roept, blijf ik bespaard van grote ladingen overbodige reclameblaadjes. Twee kilo schreeuwerige folders werden vroeger per week bij mij op de mat gedeponeerd. Het is niet te geloven wat er allemaal tussen zit. Van pure porno tot het juichendste evangelie. Je kan mij niet wijsmaken dat er Harderwijkers zijn die al die meuk lezen. Dan moet er een steek aan je los zitten. Het volledige pakket materialisme verdwijnt bij mij ongezien in de oud-papierbak.

Na het plakken van de NEE-JA-sticker was ik een tijdje gevrijwaard van het zinloze reclamegeweld. Maar sinds kort word ik opnieuw gepest. De reclamemaffia heeft een nieuwe methode ontdekt. Ze stoppen de advertentiefolders bij huis-aan-huiskrantje Het Kontakt in en duwen de troep alsnog bij mij binnen. Het wordt tijd voor een open haard.

Jeneverbes

 

Er wordt weinig reclame voor gemaakt, maar Harderwijk heeft sinds enkele maanden een polikliniek voor alcoholproblemen bij 60-plussers. De eerste in Nederland. Primeur. Oude besjes met drankproblemen kunnen elke woensdagochtend terecht in ziekenhuis St Jansdal, waar psychiatrisch ziekenhuis Meerkanten een drankspreekuur houdt.

Twijfelachtige eer dat juist in Harderwijk de eerste poli voor drankbejaarden moet zijn. Drinken onze opa's en oma's zo veel? Nu ik er over nadenk zie ik ze voor me, de Harderwijkse grijze borreldames en -heren. Opeens zie ik overal drank. Terwijl Balkenende campagne (champagne!) voert om ouderen tot hun 67e jaar te laten doorwerken, zitten de senioren in Harderwijk op 60 jaar al bij de drankpoli. Advocaatje in hun trillende handen, kersenbonbons met rum erbij. Bejaarde met borrel: jeneverbes. Harderwijkse jeneverbes met borreltje te veel achter de kiezen: Dolfinariumdelirium.

Sinterklaas

 

Heet van de pers: de landelijke intocht van Sinterklaas zal dit jaar in Harderwijk zijn. Televisiecamera's staan op de oevers van het Wolderwijd om de beschimmelde goedheiligman te verwelkomen. Heel Nederland zal getuige zijn van burgemeester Berends die Sint op zijn paard gaat hijsen.

Ik ga kijken aan de haven. Wat verheug ik me daar op. Het mooist zou het natuurlijk zijn als de mijterman van de rug van Americo zou glijden, pardoes de ploemp in. Spektakel in Harderwijk.

Lang geleden was ik bij het graf van Sint Nicolaas in Bari in Italië. En ik was een keer bij het graf van Sint Nicolaas in Myra in Turkije. De goede sint is ook nog in Spanje begraven, heb ik vernomen. Maar in november ga ik de levende Sint zien. Hij is uit de dood herrezen. Halleluja! Of ben ik nu in de war met iets anders? Zal wel door de tijd van het jaar komen.

Turkse dodenherdenking

 

Op het moment dat half Nederland op 4 mei om iets na 20 uur geschrokken keek naar televisiebeelden van de dodenherdenking op de Dam in Amsterdam, legden op de algemene begraafplaats in Harderwijk twee vertegenwoordigers van de Turkse moskee een bloemenkrans bij het herdenkingsmonument VOOR HEN DIE VIELEN. Van de kleine tweeduizend Harderwijkse Turken heeft niemand in Nederland de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Toch herdenken de Turken mee. Integratie van een hogere graad. Respect!

Vette vis

 

Op vier plaatsen in Harderwijk stonden opeens grote oranje M's. Soort MacDonaldsletters, maar dan wat massiever. Onduidelijke kunstwerken. Fraaie dingen. Ik hou van kunst die niemand begrijpt.

Het was kunst. Daar zullen we de komende vier jaar in Harderwijk maar weinig van zien, als het aan het nieuwe college van burgemeester en wethouders ligt. In het coalitieprogramma is afgesproken kunst weg te bezuinigen. Wethouder Schipper heeft zijn hielen nog niet gelicht of het Wethouder-Schippertheater in het Waterfront is al uit de gemeentelijke plannen geschrapt. Ik durf er met een gerust hart duizend euro onder te verwedden dat er de komende vier jaar geen theater in het Waterfront zal verrijzen. De komende acht jaar ook niet.

Gelukkig hebben we de gemeente niet nodig voor een beetje kunst. Op de Vischmarkt is sinds kort een nieuwe galerie. Vette vis, heet dit kunstcentrum. Vet gaaf, daar bij vette vis. Prachtige lampen, coole sieraden, hippe schilderijen en toffe objecten. Vette kunst. We kunnen het wel zonder de overheid. Ik hou van vette vis.

Drielanden

 

Nieuwbouwwijk Drielanden is lelijk, klagen inwoners van het laatste stukje Drielanden: Harderhout II. Ze slepen bouwer Phanos voor de rechter.

De constatering dat Drielanden schabouwelijk oogt is op zichzelf is niet echt opmerkelijk. Bijna elke nieuwbouwwijk in Nederland is lelijk. Smaak en esthetische voorliefde zijn eigenschappen die niet te verenigen zijn met het beroep projectontwikkelaar. Een projectontwikkelaar leeft en ademt geld. Zo weinig mogelijk investeren in bouwprojecten en tegelijk toch behoorlijk geld verdienen aan de verkoop van huizen, is het levensmotto van projectontwikkelaars. Elke franje kost geld en levert niks extra's op.

De enige die in staat is om een nieuwbouwwijk toch een beetje mooi te laten worden is de plaatselijke overheid. Die kan projectontwikkelaars harde voorwaarden stellen over hun ontwerpen, niet alleen planologisch, maar ook architectonisch.

De gemeente Harderwijk heeft dat altijd ontkend. De gemeente Harderwijk zegt dat projectontwikkelaars bepalen hoe Drielanden er uit komt te zien. Deze slachtofferrollige opstelling kenmerkt een zwakke plaatselijke overheid. Gewoon te weinig kracht en kennis om de regie te voeren.

Schrale troost voor Drielanders: zoals elke nieuwbouwwijk heeft ook Drielanden tuintjes en speelplaatsjes, waar het goed toeven is voor kinderen. Gewoon accepteren dat de wijk nogal treurig is en kijken naar de positieve kanten. Dat is het onafwendbaar lot van een nieuwbouwijkbewoner. Ook Stadsweiden is niet fraai, en Stadsdennen is bedenkelijk. Frankrijk is weinig verfrissend, Tweelingstad is gedrochtelijk. Bijna alle nieuwbouwwijken overal in Nederland zijn tobberig. Dus ook Drielanden. Maar daarom kan het leven er nog wel leuk zijn. Aanvaard je lot en geniet van je kinderen.

Terrasje

 

April is voor mij de maand dat het leven begint. Dat de terrasjes open gaan, dat de mensen uit hun donkere holen komen, dat de meisjes rokjes aantrekken en dat de jongens met blote armen over straat lopen.

In Harderwijk staan de terrassen weer op straat. We strijken met zn allen op de terrassen neer, ook al is de kou soms nog om te snijden. Ondanks de prijzige comsumpties willen we buiten zitten. De zon grijpen. Het leven inademen. De bloesems lachen ons tegemoet.

Deze week zag ik Johan Cruijff op de televisie. Hij werd benoemd tot erevoorzitter bij voetbalclub Barcelona. De club toonde filmpjes uit de jaren zeventig toen Cruijff als voetballer de velden van Barcelona betrad, met lang haar. De Spanjaarden juichten. "Als ze mij zien worden mensen blij,'' zei Cruijff. ''Ik vertegenwoordig vreugde in hun leven, ik sta model voor goede tijden, voor blijdschap,'' sprak de autodidactfilosoof.

Terrasjes doen ook zoiets. Ze staan model voor blijheid, voor zon, voor optimisme, voor leuke dingen. Ik ga ze allemaal langs in Harderwijk. Nog voordat het mei is. Tot daar!

Van der Valk

 

Het Van der Valkhotel in Harderwijk is klaar. Dat heeft even geduurd, maar nu is het zover. Een enorm hotel met 89 kamers, negen vergaderzalen en een restaurant. Voor 95 euro kan je er slapen, luxe kamers kosten 250 euro. Wij Harderwijkers hebben er niet veel aan. Als we onze familie al in een hotel onderbrengen, dan toch liever in de binnenstad, lijkt me.

Van der Valk is vooral voor passanten. Het concern heeft een gigapand neergezet, op een plek die daar eigenlijk te klein voor is. Aan de weg naar Apeldoorn, midden in het bos. Zoals te doen gebruikelijk heeft Van der Valk de regels overtreden. Dat doet het toekanconcern altijd, daar hebben ze een traditie in hoog te houden. In het Harderwijkse geval heeft Valk veel meer bomen gekapt dan toegestaan (minimaal honderd te veel). Natuurlijk lagen de stammen al omver voordat de gemeente Harderwijk kon ingrijpen. Zo gaat dat in die kringen. Van dik hout zaagt men planken, Veluws Natuurmassief of niet. Natuur? Wat is dat?

Natuur verwoesten is niet leuk. Wel leuk is een tweede geintje dat Van der Valk probeerde te flikken. Stiekem bouwden de Valken een huis achter het hotel, bijna onzichtbaar. De toekans dachten dat niemand het huis zou zien, maar een wakkere controleur van de gemeente ontdekte de woning. Eem bouwstop volgde. Pro forma. Binnen de kortste keren zal het geregeld zijn. Flesje wijn hier, hotelbedje daar. Geintje. Zand erover. Laten we maar een hapje eten. Iets met aardappelen, erwten, bloemkool, appelmoes en een kers wellicht?

Waar zijn de stemmen?

 

Harderwijk. Gemeenteraadsverkiezingen. VVD wint, Gemeentebelang wint, Stadspartij Harderwijk Anders verliest, PvdA verliest een beetje. Dat Stadspartij Harderwijk Anders verliest is logisch. De partij heeft geen gezicht. Is ze progressief of conservatief? Liberaal of sociaal? Confessioneel of vrijzinnig? Onduidelijk, sinds de samenvoeging van Progressief Harderwijk en Stadspartij Harderwijk.

De verkiezingen zijn gewonnen door rechts. Het Wilderseffect reflecteerde vooral in de winst van Gemeentebelang: kort voor de verkiezingen pleitte de partij voor een verbod op hoofddoekjes in openbare functies.

De VVD in Harderwijk doet niet aan Wilderssentimenten. De partij heeft met Tacettin Sahin (414 voorkeurstemmen) en Edwin Saiboo (onbekend hoeveel voorkeurstemmen) twee allochtone raadsleden. Bij Stadspartij Harderwijk Anders is Orhan Karaaslan dankzij 263 voorkeurstemmen in de gemeenteraad gekozen.  Bij de PvdA is Ibrahim Karayavuz dankzij zijn trouwe achterban (364 stemmen) met een recordsprong in de raad geatletiekt.

Vier van de 27 raadsleden in Harderwijk zijn van allochtone afkomst. Dat is een statement. Een goede afspiegeling (ongeveer 15 procent van de Harderwijkse bevolking is Nieuwe Nederlander).

 

Dit alles maak ik u bekend, want de gemeente Harderwijk doet het niet. Nergens op de website van de gemeente zijn de verkiezingsuitslagen te bekijken, de voorkeurstemmen te tellen, het aantal stemmen per stembureau te lezen of zelfs alle raadsleden te bewonderen. Harderwijk telt 27 raadsleden, van wie er maar 23 worden genoemd op de website van de gemeente Harderwijk. Linkerspits Hans Nijman en rechtsback Rob Daamen zijn bij voorbeeld verdwenen. Hoe kunnen wij, Harderwijkers, nagaan of alles wel eerlijk verlopen is? Als ik bij Stadspartij Harderwijk Anders zou zitten, dan had ik opheldering gevraagd. Of hertelling van de stemmen. Of nieuwe verkiezingen.